فریاد که میزنی کسی صداتو نمیشنوه. اونقدر فریاد میزنی که حنجرت شروع میکنه به سوختن. اونوقته که چمباتمه میزنی و بلند بلند گریه میکنی. بعد از یه مدت آروم میشی؛ چون دیگه نایی برای جیغ و گریه نداری. آروم میشی چون اشکات تموم شدن. آروم میشی و دوباره فکر میکنی. به همه چیزایی که یه مدته شدن وسیله ی شکنجت... فکر میکنی! به شهر لعنتیت، به دنیای آدم بزرگا که تازه داره باورت میشه راهی برای برگشت به اون دنیای ساده و رنگارنگ بچگیت وجود نداره. به آدمای کثیف دور و برت که حتی نفس کشیدنشون هم نفرت انگیزه! چه برسه به قهقهه های شوم و نگاه های کثیفشون. به منفعت طلبی آدما فکر میکنی. به منفعت طلبی آدمای دورو برت که هرچی خواستن گرفتن و رفتن. اونوقت تو فقط به انسانیت فکر میکنی و به خودت حتی اجازه ی خواستن یه چیز کوچیک رو نمیدی که مبادا بشه منفعت طلبی. به مرز واضح و مبهم گناه فکر میکنی. به روز مرگی. فکر میکنی به انبوهی از آدمای توی ذهنت که انگار حتی موقع تفریح و شادی هم مشمئز کننده میشن.به دوستات فکر میکنی که توی دنیای آدم بزرگا معرفتو یادشون رفته و تو رو به یه جفت نگاه هرزه میفروشن... دوباره فکر میکنی. یه جورایی خسته شدی از اینکه خیلی وقته که هیچ چیزی جای خودش نیست. حتی وسایلت! خودت که انگار جدیدآ درک کاملی از فضایی که توشی نداری. از خودت که فقط زندگیتو یه سری ساعت میسازن. از خودت که فقط روزا رو شب میکنی و انگیزه ای نداری. از اینکه کسی نیست تا بتونی توی روز بهش فکر کنی و احساس خوبی داشته باشی. فکر میکنی به آدما که مدام پیش داوری میکنن و اینکه خیلی وقته که توانایی شنیدن رو از دست دادن. به ذهنت که مدام توی خاطرات دنبال یه چیزاییه. به خودت که همش به خودت دروغ میگی چون میخوای همه چیز بهترین و خوشبینانه ترین حالتش باشه. انگار میخوای به زور بگی آره همه چیز عالیه... ذهنت خسته میشه.اما دلت پرتر از اونیه که حتی فکرشو بکنی. دوباره بغض که حنجرتو میخراشه...دقیقآ همون جایی که به دلیل فریاد زدن میسوزه اما انگار اشکی برات نمونده...